| rowen9780 | Дата: Пятница, 07.08.2026, 16:16 | Сообщение # 2 |
|
Пользователи
Сообщений: 160
| Deyəsən, elə məhz həmin axşam hər şey alt-üst oldu. Oturmuşdum evdə, pəncərədən çölə baxırdım, yağış nazik sıça kimi şüşədən aşağı sürüşürdü. Bakı axşamları bu vaxtlar xüsusilə sərindir, insan ya evdə oturub çay içməli, ya da dostlarıyla vaxt keçirməli idi. Amma mənim nə çaya həvəsim var idi, nə də söhbətə. Elə bir cansıxıcılıq gəlmişdi üstümə ki, heç sevdiyim serialları da açmaq istəmirdim. Əlin altında nə var? Telefon. Dostlar qrupu yazışır, kimlərnsə şəkilləri, videoları... Birdən gözüm İlqarın statusuna sataşdı. Oğlan nə isə yazırdı: “Bu gün bəxtim gətirdi, görün nə qazandım”. Altındakı şəklə baxdım – ekran görüntüsü idi, hansısa saytda balansı artmışdı. Maraqlı oldu, yazdım ona: “Nəyə görə belə sevinclisən?” O da cavab olaraq səsli mesaj göndərdi, gülə-gülə dedi ki, tanışı onu bir platformaya dəvət edib, orada nə isə oynayıb, amma ən maraqlısı odur ki, uduzmaq ağlına belə gəlmirdi. Onda heç fikrim belə yox idi ki, mən də bir neçə dəqiqə sonra özümü həmin labirintin içində tapacam. İlqar mənə saytın ünvanını atdı, dedi: “Bax, bura bax, mən elə bil lotereya oynamıram, sanki şahmat oynayıram, amma pulla”. Gülümsədim, amma içimdə bir qığılcım olandı – bəs niyə də yox? Axşamın cansıxıcılığını yarmaq üçün yaxşı fürsət idi.
O sayta daxil oldum, ilk baxışda hər şey çox mürəkkəb göründü: rənglər, qrafiklər, canlı hesablar, yanıb-sönən nömrələr. Amma sonra anladım ki, bu sadəcə bir oyundur – bəli, riskli, amma maraqlı. Mən heç vaxt qumarbaz olmamışam, hansısa kazinoya ayaq basmamışam, amma burada, evin rahatlığında, yumşaq paltarda, stolun üstündə soyumuş çayla, mən özümü bir kəşfiyyatçı kimi hiss edirdim. Mənə elə gəldi ki, hər bir kliklə yeni bir dünyaya toxunuram. Bəlkə də, bu mənim adi həyatımdan qaçışım idi, elə bir macəra ki, heç yerə getmədən yaşamaq olar. İlk bir neçə dəqiqə sadəcə baxdım, necə işlədiyini anlamağa çalışdım. Sonra İlqar zəng vurdu, güldü, səsi həyəcanlı idi: “Ayə, qorxma, balaca məbləğlə başla, əyləncə üçün”. İndi düşünəndə başa düşürəm ki, o anki səsimdəki həmin ciddi intonasiya, oynamağa başlamağa hazır olduğumu deyirdi. Balaca bir məbləğ qoydum, o qədər də böyük deyildi, dostlar arasında bir dəfə nahar eləməyin pulu qədər. Düşündüm ki, itirsəm, sadəcə çiyinlərimi çəkər unudaram. Ancaq udsam... o zaman maraqlı olacaq. İlk bir neçə dəqiqə heç nə başa düşmədim, sadəcə sınaqdan keçirirdim, ekrandakı rəqəmlər bir o yana, bir bu yana gedirdi, mən isə sanki yumşaq dalğaların üstündə yellənirdim. Amma sonra birdən-birə bir şey dəyişdi.
Mən nə vaxt hiss etdim ki, bu sadəcə təsadüfi tıklamalar deyil, bəlkə də elə o vaxt, nə vaxt ki, ekranda bütün göstəricilər eyni səviyyəyə gəldi və mənə elə gəldi ki, mən bir anlıq öz oyunumu qurmuşam. Və bu hissləri təsvir etmək çox çətindir: səbr, gərginlik, ümid, qorxu – hamısı eyni vaxtda sinənin içində partlayan fişəng kimidir. Alnımdan tər axırdı, barmaqlarım bir az titrəyirdi, amma məni bu prosesə tamamilə udan bir şey vardı. O hiss idi ki, mən reallıqdan bir az aralanıram, sadəcə özümü və ekranı görürəm. Və bu sehrli labirintin bir yerində mən mostbet cricket platformasında olduğumu aydın şəkildə dərk etdim, amma bu məntəqə mənə bir yer, qapı kimi yox, daha çox atmosfer kimi gəldi. Düzdür, bunu öz-özümə demək istəməzdim, amma bu oyun mənə o dərəcədə yapışmışdı ki, mən artıq udmağı yox, bu prosesin özünü, bu gizli və eyni zamanda hər kəsə açıq olan dünyanı kəşf etməyi sevirdim. Dəfələrlə düşünmüşəm ki, bəs insanlar niyə oynayır? Məhz bu anda anladım: uduzmaq asandır, udmaq isə şirin, amma ən şirini bu sirli səfərin özüdür.
Axşamın bir vaxtı, saat təxminən gecə yarısına yaxın idi, birdən-birə, heç gözləmədiyim bir anda, ekranımda böyük bir rəqəm parladı. Mən əvvəlcə gözlərimə inanmadım, stolun altına düşən salfet kimi ürəyim bir anlıq dayandı, sonra isə təkanla döyməyə başladı. O rəqəm o qədər böyük idi ki, mən əvvəl düşündüm ki, səhvən vergülü yanlış hesablayıram. Amma yox, hər şey düz idi. Mən, heç vaxt böyük qazanclara ümid etməyən bir insan, birdən öz ekranımda özümü qalib görmüşdüm. İlk reaksiya: səssizlik. Boğazım qurudu, qalxdım ayağa, oturduğum stul cırıldadı, əl-ayağım donub qalmışdı. Sonra gülüş, bəlkə də hətta hönkürtü, amma qorxudan yox, sevincdən. Otaqda tək idim, amma o qədər yüksək səslə qışqırdım ki, düşünürəm qonşular oyandı. Amma vecimə də deyildi. Mən elə bil uşaq kimi idim, nə vaxtsa yeni oyuncaq görüb sevinən. Həmin dəqiqələri unutmaq mümkün deyil: tərənnüm, təkəbbür, özünə inam, hər şey sanki sənsiz səhnələşən, amma rejissoru sən olan bir film kimi.
İlqara yazdım, dedim: “Qulaq as, elə hesab edirsən ki, bu təsadüfdür?” O cavab verdi: “Dəli olma, əylən, amma başını itirmə”. Və o an mən hiss etdim ki, mən yalnız pulla oynamıram, mən öz sərhədlərimlə oynayıram. Bu qələbə mənim üçün sadəcə bir məbləğ deyildi, bu, sübut idi ki, həyatda hər an hər şey dəyişə bilər. Elə bil pəncərədəki yağış da sanki daha isti oldu, şüşə üzərindəki damcılar isə ulduz kimi parlayırdı. Amma ən maraqlısı bundan sonra baş verdi. Mən qələbəni banka köçürmək əvəzinə, qərar verdim bir az daha qalım, sanki bu sehrin davamını istəyirdim. Bu arada yenidən o ekrana baxdım və qeyri-ixtiyari düşündüm: mostbet cricket məni həqiqətən də başqa bir kainata apardı, bura sadəcə bir sayt deyil, bir növ portal kimi idi. Amma bu dəfə qərarımı dəyişdim, çünki anladım ki, indi dayanmaq, bu anı dadaraq yaddaşımda saxlamaq daha vacibdir.
Sonrakı günlər mənə çox şey öyrətdi. O qələbədən sonra bir neçə gün ərzində qarşısıalınmaz bir həvəs məni cəlb edirdi, istəyirdim ki, yenə o hissləri yaşayım, amma sonra fikirləşdim ki, ən böyük qələbə – bu hissiyyatı, bu adrenalin dozasını öz daxilində saxlamağı bacarmaqdır. Mən o gecə yalnız pul qazanmadım, mən özümə inam qazandım, düşüncələrimin sərhədlərini qırdım. Mənə elə gəldi ki, həyat mənə bir işarə göndərdi: risk et, amma ağılla, həyəcanlan, amma unutma ki, həyatın özü oyundan böyükdür. İndi mən o günə, o yağışlı axşama, cansıxıcılığa və sonra gələn sevincə baxanda, düşünürəm ki, bəlkə də, hər birimizin həyatında bir dönüş nöqtəsi olur. Mənimki isə sadəcə qəribə bir saytın qarşısında baş verdi, hardasa səhərə yaxın bir fincan soyumuş çayla. Bu təcrübə mənə öyrətdi ki, bəzən ən gözlənilməz anlar ən yaddaqalan olur, yalnız bu anı düzgün qavramağı bacarmalısan. Və bəli, mən həmin qələbədən sonra özümə söz verdim: nə qədər maraqlı olsa da, mən özümü itirmərəm, çünki ən böyük uduş – öz təbəssümünü və daxili tarazlığını qorumaq bacarığıdır. Bu gün mən o hadisəni sevgi ilə xatırlayıram, elə bil uzun illər əvvəl baş vermiş yaxşı bir macəradır. Və hərdən dostlarıma deyirəm: “Bilirsiz, bir axşam mən bəxtimi sınadım və qazandım, amma ən vacibi, mən özümü tapdım”. Bu, mənim hekayəmdir, sadəcə bir axşam, sadəcə bir qərar, sadəcə bir oyun. Amma bu oyun mənə həyatın nə qədər gözəl və gözlənilməz ola biləcəyini xatırlatdı.
|
Offline |
| |
